“Tarikatların rant savaşı mı, din hizmeti mi?”
İzmitte bir iş yerine kimliği bilinmeyen bir kişi tarafından bırakılan “Hakikat” isimli dergi, tarikat ve cemaatler arasındaki tartışmaları yeniden gündeme taşıdı.
Bugün iş yerimize gelen ve tanımadığımız bir kişi, elindeki dergileri göstererek güncel konularla ilgili yayınlar dağıttığını söyledi. “Bırakabilir miyim?” diye soran kişi, herhangi bir ücret talep etmeden dergiyi iş yerimize bırakarak ayrıldı.
Ancak derginin kapağındaki ifadeler dikkat çekiciydi.
Derginin kapağında “Dinleri Süleymancılık, imanları para, has huyları gasp, meslekleri de dilencilik olan Süleymancıların içyüzü” ifadeleri yer alırken, yazının Ömer Öngüt imzalı olduğu görülüyor.
AĞIR SUÇLAMALAR KAPAĞA TAŞINDI
Dergide yer alan ifadeler oldukça ağır. Ancak bu suçlamaların, derginin ve yazının ortaya koyduğu iddialar olduğu; bunların tüm Süleymancılar veya herhangi bir kişi hakkında kesinleşmiş hukuki gerçekler olarak değerlendirilemeyeceği özellikle belirtilmeli.
Buna rağmen ortaya çıkan tablo, Türkiye’de yıllardır devam eden tarikat ve cemaat tartışmalarını yeniden gündeme getiriyor.
VATANDAŞ SORUYOR: “HER TARİKATIN DİNİ AYRI MI?”
Türkiye’de farklı tarikat ve cemaatlerin zaman zaman birbirlerini sert biçimde eleştirmesi, vatandaşın kafasında önemli soru işaretleri oluşturuyor.
Allah katında din İslam ise neden Müslümanlar kendi aralarında bu kadar keskin şekilde ayrışıyor?
Bir yapı diğerini eleştiriyor, diğer yapı karşılık veriyor. Kimi zaman tartışmalar dini yorumların ötesine geçerek ekonomik güç, vakıflar, öğrenci yurtları, eğitim faaliyetleri ve toplum üzerindeki nüfuz gibi konulara uzanıyor.
Bu noktada vatandaşın sorması gereken soru şu:
“ORTADA DİN HİZMETİ Mİ VAR, YOKSA GÜÇ VE RANT MÜCADELESİ Mİ?”
Elbette bütün tarikat ve cemaatleri aynı kefeye koymak doğru değil. Ancak dini kimliği bulunan yapıların ekonomik faaliyetleri, gelir kaynakları ve toplum üzerindeki etkileri konusunda şeffaflık talep edilmesi de vatandaşın en doğal hakkı.
Dini değerler üzerinden yürütülen tartışmaların kişisel veya kurumsal çıkar mücadelelerine dönüşmemesi gerekiyor.
Çünkü vatandaşın beklentisi çok açık:
Dini kullanarak birbirini suçlayan değil, dini değerleri yaşatan ve topluma fayda sağlayan yapılar görmek istiyor.
İş yerimize bırakılan bir dergiyle başlayan bu olay, aslında çok daha büyük bir soruyu yeniden önümüze koyuyor:
İslam bir ise, neden bu kadar çok “biz ve onlar” var?
Bu sorunun cevabını ise sloganlar değil, bilgi, belge, hukuk ve samimiyet vermeli.
